محمود احمدینژاد پدیده منحصر به فردی هست. او هر روز رفتاری از خود بروز میدهد تا سوژه باشد. یک روز منشتر شدن کلیپ، یک روز با نامه نوشتن به مقام معظم رهبری و یک
دست احمدی نژاد به نشان کدام پیروزی اوج آمده است؟
عبارات مهم : ایران
به گزارش ایسنا، جلسه این هفته مجمع تشخیص مصلحت نظام در غیاب آیت الله هاشمی شاهرودی و روسای سه قوه و با ریاست آیت الله موحدی کرمانی برگزار شد؛ جلسه ای معمولی مثل سایر جلسات مجمع. ولی انگار قرار است جلسات مجمع هر بار یک حاشیه داشته باشد که ربطی به محمود احمدی نژاد پیدا می کند. مثل جلسه گذشته که آیت الله مجتهد شبستری صندلی خود را جوری چرخانده بود تا پشت به احمدی نژاد باشد. این هفته ولی مدیر پیشین دولت که کنار مجید انصاری و دری نجف آبادی نشسته بود، با دیدن دوربین ها دست خود را به علامت پیروزی اوج آورد تا در چند نمای متفاوت این حرکت او ثبت شود.
اما واقعا این دست به نشانه کدام پیروزی اوج آمده است؟ احمدی نژاد همین چندی پیش ویدئویی را در کانال اطلاع رسانی خود انتشار داده است که در آن به اوضاع مدیریت کشور به شدت انتقاد داشت و ادامه این روند را به صلاح کشور عزیزمان ایران و انقلاب نمی دانست. او انتقادات شدیدی را علیه روسای قوا مطرح کرد، همان طور که پیش تر از آنها خواسته بود کنار بروند! آیا نامناسب نبودن اوضاع کشور که خود احمدی نژاد به آن اعتراض دارد جهت او پیروزی به حساب می آید؟
دست احمدینژاد به نشان کدام پیروزی اوج آمده است؟
از طرفی تمامی یاران نزدیک احمدی نژاد یا در زندان به سر می برند، یا حداقل یک پرونده قضایی دارند. از اسفندیار رحیم مشایی و حمید بقایی دو یار غار او و سعید مرتضوی مدیر سابق شرکت تامین اجتماعی که احمدی نژاد جهت بقای او تا پای استیضاح عبدالرضا شیخ الاسلام وزیر رفاه دولت دهم ایستاد و ماجرای یکشنبه سیاه مجلس را رقم زد تا علی اکبر جوانفکر و عبدالرضا داوری. حال، بگذریم از ماجرای محکومیت محمدرضا رحیمی معاون اول او که البته اتهاماتش را مربوط به دوران حضور رحیمی در دیوان محاسبات دانست! قضیه مرحوم کردان هم قصه پرآب چشمی است که در این مقال نمی گنجد. احمدی نژاد بارها به احکام اطرافیانش اشاره و به آنها اعتراض کرده هست. حال این پرسش پیش می آید که آیا در بند بودن اطرافیان مهم احمدی نژاد یک پیروزی جهت اوست که اینچنین نشان پیروزی را اوج برده است؟
شاید بست نشینی های غیرقانونی احمدی نژاد و یارانش در حرم حضرت عبدالعظیم (ع) و زیر پرسش بردن قوانین کشور از نظر این عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام یک پیروزی است.
محمود احمدینژاد پدیده منحصر به فردی هست. او هر روز رفتاری از خود بروز میدهد تا سوژه باشد. یک روز منشتر شدن کلیپ، یک روز با نامه نوشتن به مقام معظم رهبری و یک
رئیس دولت های نهم و دهم در این مدت تا توانسته علیه ارکان متفاوت نظام جمهوری اسلامی سخن گفته هست. از نحوه مدیریت کشور گرفته تا به قول او ظلم در قوه قضائیه. او رسما مدیران ارشد کشور ا به بی لیاقتی و مدیریت ضعیف متهم کرده و بارها اشاره داشته که مردم در شرایط مشکل به سر می برند و تحت فشار هستند. آیا مدیریت ضعیف یا تحت فشار بودن مردم جهت احمدی نژاد یک پیروزی تلقی می شود؟
احمدی نژاد به گونه ای پیروزمندانه واکنشها می کند گویا فراموش کرده یکی از مهم ترین دلایل پرسشها فعلی کشور سیاست های هشت ساله او در دوران مدیریتش هست. از نابودی منابع کشور گرفته تا وضع آشفته بازار، از انحلال شرکت برنامه وبودجه که هنوز بعد از پنج سال که از احیایش گذشته نتوانسته به روند پیش از انحلال باز گردد گرفته تا موسسات مالی و اعتباری و بانک هایی که افتادن تشت رسوایی ارزش گوش اقتصاد کشور را کر کرد.
انگار احمدی نژاد فراموش کرده غیب شدن بودجه های آنچنانی و اختلاس های عجیب و غریب در دوران مدیریت او به علت سوءمدیریت های صورت گرفته به وقوع پیوست؛ از گم شدن دکل نفتی گرفته تا فرار اختلاس گرانی که مدیران دست نشانده احمدی نژاد بودند. آیا این اتفاقات اینگونه پیروزمندانه واکنشها کردن را می طلبد؟
دست احمدینژاد به نشان کدام پیروزی اوج آمده است؟
رئیس دولت های نهم و دهم شاید فراموش کرده که نحوه مدیریت ارزی او کشور را به بحرانی فرو برد که هنوز نتوانسته از آن خارج شود و هر روز اوضاع وخیم تر می شود. پول پاشی بی رویه وی جهت کسب محبوبیت تورمی را رقم زد که دولت بعد جهت خروج از آن مجبور شد تن به رکود دهد و کشور به چاه رکود تورمی بیفتد. آیا چنین مدیریتی نیاز به نشان دادن نشان پیروزی دارد یا احمدی نژاد از اینکه ساست هایش باعث شده است کشور با مدیریت رقبای او به چنین جایی برسد اینقدر خوشحال است؟
نحوه مواجهه دولت احمدی نژاد با کشورهای خارجی و به خصوص سیاست او در پرونده هسته ای ایران، باعث تصویب هفت قطعنامه شورای امنیت شرکت ملل متحد علیه کشور عزیزمان ایران شد که تا دو سه سال اول دولت یازدهم هم این تحریم ها ادامه یافت و کشور را تا به فلج شدن پیش برد. آیا تحمیل چنین هزینه ای بر گرده مردم کشور عزیزمان ایران که هر روز با مسئله جدیدی دست و پنجه نرم می کنند باعث خوشحالی است که او چنین رفتاری از خود بروز می دهد؟
محمود احمدینژاد پدیده منحصر به فردی هست. او هر روز رفتاری از خود بروز میدهد تا سوژه باشد. یک روز منشتر شدن کلیپ، یک روز با نامه نوشتن به مقام معظم رهبری و یک
احمدی نژاد اخیرا در نامه ای به رهبر انقلاب باز همان اتهامت گذشته خود را علیه سران نظام تکرار کرده، از مدیریت ضعیف فعلی کشور سخن گفته و زندانی شدن معاونانش را ناعادلانه خوانده هست. او تنها خود را در جبهه انقلاب اسلامی می داند و بقیه را اشرافی تلقی می کند که فقط قصد ضربه زدن به او را دارند. آیا اینگونه واکنشها کردن، اینطور اتهام زدن و بی قانونی کردن جهت احمدی نژاد یک پیروزی به حساب می آید؟ آیا فشار به مردم که احمدی نژاد در اظهاراتش بارها به آن تکیه کرده و اوضاع نابسامان اقتصاد کشور جهت این عضو مجمع تشخیص مصلحت پیروزی است؟
گویا شکست خوردن رقیب جهت احمدی نژاد به هر قیمتی حتی به قیمت نابودی کشور و مردم جهت او پیروزی به حساب می آید. به هر حال محمود احمدی نژاد نه تنها پاسخگوی کارها خود در دوران هشت ساله ریاست جمهوری اش نیست بلکه همچنان راهکارهای خود را نجات بخش کشور می داند و با رفتارهای غیرقانونی گویا جهت خود یک مصونیت آهنین متصور است که نه تنها او را وادار به پاسخگویی نوع مدیریتش و کشاندن کشور به پرتگاه نمی کند بلکه همچنان خود را ناجی کشور می داند که دست های پشت پرده اجازه ندادن فعالیت کند.
شاید بهتر باشد احمدی نژاد به جای گرفتن چنین ژست های پیروزمندانه ای پاسخگوی رفتارهای خود و اطرافیانش باشد که زیاد آنها در حال حاضر در زندان به سر می برند و اشتباهاتشان ثابت شده است هست. پاسخگو بودن در دادگاه مردم شاید جهت احمدی نژاد مفیدتر از اوج بردن دست به نشان پیروزی باشد. دستی که اوج رفتنش بسیاری از ایرانیان را پایین کشید.
دست احمدینژاد به نشان کدام پیروزی اوج آمده است؟
واژه های کلیدی: ایران | مدیریت | ایرانی | مدیریت | پیروزی | ایرانیان | احمدی نژاد | اخبار سیاسی و اجتماعی
